كنون تا تو رفتى برين راه بود * نيازش ببرگشتن شاه بود جهاندار خسرو بموسيل گفت * كه رنج تو كى ماند اندر نهفت بكوشيم تا روز تو به شود * همان نامت از مهتران مه شود به دو گفت موسيل كاى شهريار * به من بر يكى تازه كن روزگار كه آيم ببوسم ركيب ترا * ستايش كنم فرّ و زيب ترا به دو گفت خسرو كه با رنج تو * درفشان كنم زين سخن گنج تو برون كرد يك پاى خويش از ركيب * شد آن مرد بيدار دل ناشكيب ببوسيد پاى و ركيب و را * همى خيره گشت از نهيب ورا چو بيكار شد مرد خسرو پرست * جهانجوى فرمود تا برنشست و ز ان دشت بىبر برانگيخت اسپ * همى تاخت تا پيش آذر گشسب نوان اندر آمد بآتشكده * دلش بود يك سر به درد آژده بشد هيربد زند و استا بدست * بپيش جهاندار يزدان پرست گشاد از ميان شاه زرّين كمر * بر آتش بر آگند چندى گهر نيايش كنان پيش آذر بگشت * بناليد و ز هيربد برگذشت همى گفت كاى داور داد و پاك * سر دشمنان اندر آور به خاك تو دانى كه بر داد نالم همى * همه راه نيكى سگالم همى تو مپسند بيداد بيدادگر * بگفت اين و بر بست زرّين كمر سوى دشت دوك اندر آورد روى * همى شد خليده دل و راه جوى چو آمد بلشكر گه خويش باز * همان تيره گشت آن شب ديرياز فرستاد بيدار كارآگهان * كه تا باز جويند كار جهان چو آگاه شد لشكر نيمروز * كه آمد ز ره شاه گيتى فروز همه كوس بستند بر پشت پيل * زمين شد بكردار درياى نيل از ان آگهى سر بسر نو شدند * به يارى بنزديك خسرو شدند [ آگاه شدن بهرام چوبينه از بازگشتن خسرو و نامه نوشتن به سرداران ايران ] چو آمد ببهرام زين آگهى * كه تازه شد آن فرّ شاهنشهى همانگونه ز لشكر يكى نامجوى * نگه كرد با دانش و آب روى كجا نام او بود دانا پناه * كه بهرام را او بدى نيك خواه دبير سرافراز را پيش خواند * سخنهاى بايسته چندى براند بفرمود تا نامه‌هاى بزرگ * نويسد بران مهتران سترگ بگستهم و گردوى و بندوى گرد * كه از مهتران نام گردى ببرد چو شاپور و چون انديان سوار * هر انكس كه بود از يلان نامدار سر نامه گفت از جهان آفرين * همى خواهم اندر نهان آفرين چو بيدار گرديد يك سر ز خواب * نگيريد بر بد ازين سان شتاب كه تا در جهان تخم ساسانيان * پديد آمد اندر كنار و ميان از يشان نرفتست جز برترى * بگرد جهان گشتن و داورى نخست از سر بابكان اردشير * كه اندر جهان تازه شد دار و گير زمانه ز شمشير او تيره گشت * سر نامداران همه خيره گشت